این مطلب در ادامه گوگل پرستی 2 نوشته شده است.
گفت: حالا که دارم تکه های این پازل بزرگ رو کنار هم میذارم میبینم چه خفنه؟
گفتم: خفن هم دو جور داریم. خوب و بد. منم همون اول گفتم قبول دارم این ابر شرکت، ایده های خیلی خوبی داشته و داره. اما باید مراقب باشیم.
گفت: یعنی چی؟
گفتم: قدیمیا وقتی می خواستن پرنده ها رو زنده شکار کنن، یه تور پهن می کردن و توش یه عالمه دونه می ریختن. یه مقداری هم دونه اطراف دونه می پاشیدن. پرنده به واسطه غریزه خودش، شاید از تور می ترسید. اما دونه های اطراف تور براش ترسی ایجاد نمیکرد. پس کنار تور مینشست و دونه می خورد. همچین که اعتمادش جلب می شد میرفت سراغ دونه های بیشتر، یعنی داخل تور.
گفت: الان دونه های اطراف تور در مورد گوگل چی هستن؟
گفتم: مثلا همین آناتومی و ماه و مریخ. گوگل در کنار ارائه Google Maps و Earth، در مورد ماه و مریخ هم نقشه داد. و همین طور آناتومی بدن. واقعا جای شگفتی داشت. واقعا کار بزرگی بود. اما آیا می تونیم بگیم این ها دونه های کنار تور هست؟ شاید گوگل به مردم گرسنه کشورهای آفریقایی هم کمک کنه. اما آیا می تونیم دونه کنار تور به حساب بیاریم؟
گفت: باور کن دیگه نمی تونم تصمیم بگیرم.
گفتم: همین هم خوبه. این نشون میده دیگه عاشق چشم و گوش بسته نیستی. این خوبه. باید با عقل انتخاب کنی. باید با عقل زندگی کنی.
گفت: لطفا باز هم در مورد محصولات گوگل بگید.
گفتم: به روی چشم. همون طور که گفتم، گوگل از تبلیغاتش سود سرشاری داره. اما من خیلی نمیخوام در موردشون صحبت کنم. اما باید بگم برای تبلیغ کننده، تبلیغات خوب، موثر و هدفمندی هست.
گفت: مشکلی نیست. بریم سراغ بقیه محصولات.
گفتم: شما در مورد SketchUp گفتی. برنامه ای برای طراحی ساختمان. گفتی دیگه نیازی به برنامه های حرفه ای نیست. حتی بچه هم میتونه باهاش کار کنه. تا حالا باهاش چه طراحای هایی کردی؟
گفت: راستش خیلی کار نکردم. اما تو همون زمان کم هم خیلی راحت بود. یادمه باهاش 3-4 تا خونه و 2-3 تا ماشین طراحی کردم. خونه خودمون رو طراحی کردم. عالی شده بود. تونستم آپلودش کنم روی Google Earth. بعد هم خونه داداشم رو. مدرسه رو هم کشیدم.
گفتم: کافیه. کافیه.
گفت: برای چی؟
گفتم: نقشه کامل خونه تون رو دادی گوگل؟ اگر قرار بود نقشه خونه شما رو بدزدن، باید از شهرداری، یا شهرسازی یا آتش نشانی میدزدیدن. اما تو خودت دو دستی تقدیم کردی؟
گفت: ها؟
گفتم: اولین ساختمونی که به ذهن هر کسی میرسه طراحی کنه همون جایی هست که توش نشسته. خونه. محل کار. مدرسه. دانشگاه. خونه نزدیکان. تازه به قول تو، روی گوگل ارث آپلود هم میکنید. یعنی موقعیت دقیق این ساختمون رو هم دادی.
با ناراحتی زیاد گفت: 11- خودم با دست خودم نقشه خونه خودمون و آشناهام رو با مختصات دقیق دادم گوگل.
گفتم: حالا خیلی غصه نخور. گریه کردنیاش مونده.
گفت: جدا؟ از این هم بدتر.
گفتم: مثلا علایق تو رو از تو وبلاگت میشه متوجه شد. درسته؟
گفت: بله. یه سری حرف های شخصی، بعضی مطالب هم تخصصی، در مورد بازی های آنلاین و آفلاین، حتی در مورد انتخابات هم مطلب دارم.
گفتم: آفرین. پس تو امکان بیشتری به گوگل دادی تا تو رو بشناسه. اما از همه بدتر در این زمینه Google Calendar هست. جمله تو این بود: برای من یه سررسید تو عالم هست. اون هم اینه. از دفترچه خاطرات بگیرید تا اتفاقات روزانه. قرارهای کاری. آلارم برای یادآوری. هر چی. توش خاطرات نوشتی. اطلاعات به شدت شخصی و خصوصی نوشتی. اتفاقات روزانه نوشتی. قرار کاری. آلارم برای یادآوری. میگم تا حالا شده دفترچه خاطراتت رو بدی کسی بخونه؟
گفت: هرگز. میدونی توش چی چی نوشتم؟
گفتم: اولا همه کارکنان گوگل یه بار اون رو خوندن. ثانیا گوگل این اطلاعات رو به هر کسی فروخته باشه، اونها هم خوندن. ثالثا اگر منتشر بشه آبروت میره؟ اگر یه پرینت در خونتون بیاد و تو خونه نباشی چی میشه؟
گفت: 12- گوگل می تواند من را بدبخت کند.
گفتم: توش اطلاعات شخصی برادر یا پدر و مادر، خاطره ای در مورد دوستی، آشنایی، کسی رو نوشتی؟
گفت: 13- گوگل به واسطه حماقت من، آشنایان، اقوام، والدین، نزدیکان و ... را هم می تواند بدبخت کند.
گفتم: از Google Drive هم گفتی. چی آپلود داری؟
گفت: معمولا درسی هست. چون از طریق گوشی دسترسی به اینترنت دارم. مطالب درسی، و غیر درسی که معمولا علمی هست رو اونجا دارم. چه با کامپیوتر، چه با موبایل ساعت های زیادی مطالعه می کنم.
گفتم: مطالعه که خیلی خوبه. اما گوگل هم از کلاس و درس و مدرسه و رشته دبیرستانی و دانشگاهیت با خبر شده. اما از علایق غیر درسی. راستی. آهنگ و فیلم و عکس هم آپلود داری؟
گفت: وای بدبخت شدم. عکس و فیلم خصوصی. 14- Google Drive یعنی اطلاعات شخصی در دل غریبه.
گفتم: از جمله ات خوشم اومد. اما اگر بدونی گوگل یک بار لپ تاپ ارائه کرده.
گفت: نه نمی دونستم.
گفتم: جالبه. اگر قبلا این رو بهت می گفتم، می گفتی: عالیه. میرم بخرمش.
گفت: دیگه غلط بکنم.
گفتم: اولا هنوز گریه کردنیاش مونده. زوده برای عزا گرفتن. ثانیا اون یه لپ تاپ معمولی نبود.
گفت: اولا مگه چیزایی بدتر از این 14 تا نکته هم می تونه باشه؟ ثانیا چرا اون لپ تاپ معمولی نبود؟
گفتم: اون لپ تاپ اصلا هارد نداشت. تو با خریدن اون لپ تاپ، یه فضای بسیار بسیار بزرگی از گوگل رو آنلاین می گرفتی.
گفت: یعنی همیشه باید آنلاین باشی تا بتونی ازش استفاده کنی. این که مشکلی نیست. تازه ایده زیبایی هم هست.
گفتم: باز یادت رفت؟ Google Drive اطلاعاتی از تو داره که تو آپلود کرده باشی. اما با خرید این لپ تاپ تمام اطلاعات هاردت رو گذاشتی تو سفره یه غریبه. از اطلاعات شخصی گرفته تا کاری.
گفت: آها. آها. یادم رفت. این یعنی یه دزدی اطلاعات بزرگ. اما میگم یه چیزی!
گفتم: بفرما!
با تردید گفت: مگه نه اینکه شرکت اپل هم یه همچین سیستمی می خواست بده؟
گفتم: اگر منظورت Apple iCloud هست، بله!
گفت: آها. همین. یعنی اون هم اطلاعات رو برای تحلیل و پردازش می خواد؟
گفتم: تازه داره دوزاریت میفته.
گفت: اگر اینها همه فروشنده اطلاعات هستن که اطلاعات مخفی باقی نمی مونه؟
گفتم: سوال مهمتر. این همه ابرشرکت، اطلاعات رو جمع آوری بکنن، دسته بندی بکنن، تحلیل بکنن. بعد به کی بفروشن؟
گفت: خریدار این اطلاعات! واقعا کیه؟
گفتم: میرسیم بهش. یه بار دیگه نکات رو بیان کن.
گفت: 1- مختصات جغرافیایی هر فردی رو از طریق IP اتصال نگه میداره.
2- اگر گوگل آمار جستجوهای من رو منتشر کنه آبرو برام باقی نمیمونه.
3- گوگل آمار اس ام اس ملت رو داره.
4- گوگل قابلیت voice2text داره.
5- گوگل تلاش میکنه از هر طریقی به شماره موبایل من برسه.
6- گوگل به هر طریقی می خواد مدل گوشی من رو بدونه. ولی نمیدونم چرا.
7- گوگل علایق های من رو از طریق تحلیل جستجوها دسته بندی می کند.
8- گوگل علایق های من رو از طریق تحلیل خریدها دسته بندی می کند.
9- تحلیل جستجوهای پیشین منتهی به suggest می شود.
10- گوگل با suggest سعی در جهت دهی به افکار کلی و جستجوی جزئی کاربران بر میاید.
11- خودم با دست خودم نقشه خونه خودمون و آشناهام رو با مختصات دقیق دادم گوگل.
12- گوگل می تواند من را بدبخت کند.
13- گوگل به واسطه حماقت من، آشنایان، اقوام، والدین، نزدیکان و ... را هم می تواند بدبخت کند.
14- Google Drive یعنی اطلاعات شخصی در دل غریبه.
ادامه دارد ...
